Hoi allemaal, Veel mensen hebben mij ge-emailed de laatste tijd. Sommigen vragen zich af hoe ik mij nou voel hier in Thailand. Voel ik mij thuis? Ben ik gelukkig? Well…happy, most of the time. Kijk, als ik zoals gisteravond, om in het Dusit Thani Hotel op Silom te komen(Noo Dang was daar om een OSCE congres als persmuskiet van Buza bij te wonen), 1 1/2 uur over 4 km moet doen in een taxi die eigenlijk een andere route had moeten nemen *&%# . Dit na een dag doorgebracht te hebben met studenten die die dag totaal geen initiatief toonden en waar ik bijna niks uitkreeg dan wordt ik daar niet happy van. Zeker niet aangezien ik die dag al om 06:00 op moest omdat Noo Dang erg vroeg op haar werk moest zijn. Ik houd het ook echt niet vol om iedere dag heen en weer te reizen. Dat iedere Thai dat doet is prima, maar ik trek het niet. Vandaag heb ik gereden en ik vind dat erg zwaar, Constant opletten op het spontaan afslaan of invoegen van andere auto’s, scooters en motors zonder enige vorm van indicatie, de creatie van de beruchte 3e of vierde onzichtbare rijstrook, de +- 8 manieren waarop je een kruising kan passeren (u-turn bridge, linksaf, rechtsaf, rechtsdoor, de expressway op (highway), de gewone u-turn baan met de optie om iets verder dan rechts of linksaf te slaan, etc). Noo Dang moet met mij “meerijden” om alles in goede banen te leiden en het feit dat ze links en rechts door elkaar haalt helpt daar niet bij…. We do drive each other nuts occasionally. ” Jasper, left!!, Ehh… Right, right!! Didn’t you see the Rama IX sign!!??” (more…)